1971 yılında, Karaman’dan Hacettepe Üniversitesi için ayrıldığımda, şehirden çıkarken nüfusu gösteren tabela rakamı 26.100’dü.
Bugün 262.355 olmuş.
Merkezin nüfusu ise 207.686.
Oldukça önemli bir değişim bu. Çok şey değişti elbette.
Bu sabah paylaştığım şiir çalışmamın tamamını yayınlıyorum:
KARAMAN
Toprak çeker derler, canı ve teni,
Özlem bitmez ama siz bitti sayın,
Tadı çocukluğa götürür beni
Sılada içilen bir bardak çayın.
Ana, baba, kardeş, toplum dokusu,
Avludan gelirdi reyhan kokusu,
Şimdi pek kalmamış işin doğrusu,
Gözlerim arıyor meşe, çam, kayın.
Komşu evler yıkık, her yer apartman,
Evlerle birlikte kaybolmuş iman,
İlişkiler bozuk her şey toz duman,
Gece, şavkı da yok, yıldızın, ayın.
Nerde her fırsatta hatır soranlar?
Mangal kömürüne cezve koyanlar?
Her türlü zorlukta birlik olanlar?
Bileni kalmamış çebiş’in, Tay’ın.
Rastlanmıyor bugün bir toprak dama,
Görünmüyor artık yollarda yama,
Karaman yine de Karaman ama
Kaç Karamanlı var, varın siz sayın.
Yorumlar
Kalan Karakter: