Tarih 29/8/2023.
Yâni tam iki yıl önce.
Evdeyım.
İki gün önce okula kaydımı yaptırdım.
İkindi vakitleri.
Telefonum çaldı.
Hocam izindeyim.
Şu anda çarşıdayım.
Müsaitsen...
Hemen geliyorum dedim.
Kütüklü park'ta buluştuk.
Eskiden yeniden laflıyoruz.
Kardeşide var, üç kişiyiz.
Meydandada yüz civarı insan.
İkindi rüzgarı efil, efil esiyor.
Çaylar tazelenirken...
Hoooop aşağıdaki güvercin kardeş
dizimde.
Aman Allah'ım.
Nefesimi zor alıyorum.
Uçar diye korkuyorum.
Hani Sahabe-i kiram efendimizi dinlerken;
Başlarında kuş varmış gibi dinlerlermiş yâ.
Aynen öyleyim. (Teşbihte hatâ olmaz inşallah)
Yavaşça elimi dizime götürdüm.
O'da hazırda beklermiş gibi elimin üzerine çıkıvermezmi.
Ne yapacağımı şaşırdım.
Karşıya im ettim.
Bu resmi çektirdim.
Gençliğimde güvercin hastasıydım.
Hattâ ilk imamlık yaptığım köyde,
(Konyanın ipekler köyü)
güvercinlerim vardı.
Taklacı cinsinden.
Hattâ paçalıda.
Şimdilik Rabbimin kuşu elime kondu.
İnşallah bir gün devlet kuşuda başıma konar deyiverseymişim.
Heyecandan akıl edemedim anlaşılan.
Devlet kuşu öyle çay ocağındaki âvâre takımı'na konmazmış meğer.
O bilirmiş konacağı başı.
Otuz sene önce yakın arkadaşlarım öğretmişlerdi aslında.
Benimki saflık işte.
İnsan elindeki kuşun kıymetini bilmeli der atalarımız.
Eldekini bırakıp, daldakine heves edersen ikisinden de olursun derlerdi.
Vedâ vakti geldi kalktım.
Belediye otobüsüne doğru geliyorum.
Eski belediyenin önündeyim. (Taş bina)
Karşıdan iki hanım kız ve yanlarında ufakmı ufak yoldaşları.
Koşar adım bana doğru geldi ve resimdeki yerine durdu.
Fe-sübhanellah.
Bugün ne hayır.
Bunlar benim iki günlük taze öğrenci olduğumu biliyor olmasınlar.
Olur'mu olur abi.
Bu sefer telefonumu hanım kızlara uzattım.
İşte aşağıdaki ikinci resimde o anımdan.
Bir şey söylemek istiyorum.
Dünyamız,
insan dışındaki varlıklarıyla güzel desem çok mu abartmış olurum aceba?
İnsanla nasıl peki.
O'nunla nasıl olduğunu görüyor biliyorsunuz.
İnsan Mükerrem.
Kabül.
Rasûlullah devrinin üstünden daha otuz sene geçmeden;
İki harbte 70 bin insan katledilmiş.
Ötesini siz düşünün.
Pikniğe gittiğimizde hep,
Pek insan uğramamış yer arıyoruz öyle değilmi?
Neden?
Hoşça kalın.
Yorumlar
Kalan Karakter: