İnsan bazen eskiden yaşadığı yeri değil, o yerde bıraktığı hayatı özler.
Bir sokağı...
Bir ağacı...
Bir komşuyu...
Bir akşamüstü sohbetini...
Ve bütün bunların adı çoğu zaman Karaman olur.
Karaman'dan ayrılan herkes bilir ki memleket hasreti başka bir duygudur. Aradan yıllar geçse de çocukluğun geçtiği mahalle gözünüzün önünden gitmez. Bayram sabahlarının heyecanı, okul yolunda yürüdüğünüz sokaklar, arkadaşlarla geçirilen o güzel günler hafızanın en değerli köşesinde yaşamaya devam eder.
Gurbet insana çok şey öğretir.
Çalışmayı öğretir.
Sabretmeyi öğretir.
Ama en çok da memleketin kıymetini öğretir.
Çünkü insan uzaklara gittikçe bazı şeylerin değerini daha iyi anlar.
Karaman'ın sade sokaklarını...
Sessiz akşamlarını...
Samimi insanlarını...
Bir çay eşliğinde edilen koyu sohbetleri...
İşte o zaman fark edilir ki özlenen sadece bir Karaman değildir.
Özlenen huzurdur.
Özlenen aidiyettir.
Özlenen insanın kendini evinde hissettiği duygudur.
Bugün Türkiye'nin dört bir yanında, hatta dünyanın farklı ülkelerinde yaşayan binlerce Karamanlı var diyoruz. Biraz daha derine inelim mi; Türkiye'de adında Karaman geçen 139 köy, 4 kasaba, 1 ilçe var, 1 il var. Bu köyler 79 ile ait. Kimi iş için gitmiş, kimi eğitim için, kimi hayatın peşinden...
Ama konu memleket olunca herkesin yüreğinde aynı isim yankılanıyor:
Karaman.
Çünkü bazı şehirlerimiz yaşanır ve unutulur.
Bazı şehirlerimiz ise insanın içine yerleşir.
Karaman işte o şehirlerdendir.
Belki yıllarca dönemezsiniz.
Belki yalnızca birkaç fotoğrafına bakabilirsiniz.
Belki sosyal medyada bir Karaman manzarası görüp dakikalarca dalıp gidersiniz.
Ama içinizdeki özlem hiç eksilmez.
Çünkü memleket sevgisi mesafeyle ölçülmez.
Kalple ölçülür.
Ve Karaman, onu sevenlerin kalbinde her zaman aynı yerde durur.
Belki bu yüzden Karamanlı olmak sadece bir şehirde doğmak değildir.
Nereye gidersen git, dönüp bakınca yüzünde bir tebessüm bırakan bir memlekete sahip olmaktır.
Karaman ve özlem...
Aslında birbirinden hiç ayrılmayan iki kelimedir.
Yorumlar
Kalan Karakter: