TAK TAK TAK...

Diye dış tahta kapıya vurursunuz. Çünkü çoğunlukla zil yoktur, kapılarında. Üç çocuk birden çıkar kapıya. Ardından Baba veya anneleri. Genellikle anne çıkar. Baba çıkamaz. Sanki suçlu gibi. Yüreğiniz bin parça olur. Evin hanımını, kızınız yerine koyun. On yıl birden kocamaz mısınız? Öyle zordur ki, ilettiğinizi vermek. Almanın güçlüğünün tarifi henüz yapılamadı. Şu IBAN çıkalı biraz olsun hafifledi ortam. Çoğunun IBAN’ı da yok. Öyle ya, IBAN bankadan oluyor. E banka kim, muhtaç kim. MUHTAÇLAR VARLIKLININ İMTİHÂN SEBEBİDİR. Bu cümleyi 40 kez yazmak isterim. Aklı eren birkaç arkadaşıma konuyu açtım. "Canlıya yardım vakfı" veya derneği kurun diye. Bizlerde koşturalım dedim. Tek şartımız: Vakıftan bir bardak çay bile içmemek. Mümkünse paraya el sürmemek. Çok kalabalık olmamak. Mezhep, meşrep farkı gözetmemek. Adı üstünde canlıya yardım. Ses çıkmadı. Pek çok insanın nakdi var, vakti yok. Ramazan'ın henüz başıydı. Telefon geldi Köroğlu’na. Abla kömürümüz bitti hocam! Kömürcüden bir ton kömür siparişi verdim. Hemen ama acil diyerek. Bir arkadaşımı aradım. 700 TL kömür sipariş verdik dedim. Ben dördünü veririm dedi. Hallettik. Belki de ne kömürü hocam diyeniniz vardır şimdi. Dış mahallede mi diyeniniz vardır. Yok canım, ne gezer. Araboğlu Camii'ne 500 metre. Hâsılı aziz dostlar, biz birbirimize imtihanız. Hadisle bitirelim. Kim ki, Müslüman kardeşinin derdiyle dertlenmezse onlardan değildir. Bende şunu ilave etmek isterim. Muhtacın Müslümanı, kâfiri olmaz. Biz önce ihtiyaç gidermekle mükellefiz. Hayırlı bayramlar dilerim. Kalın sağlıcakla.