KARAMAN’DAN YÜKSELEN TÜRKÇE

Tarih bazen kılıçla yazılır… Bazen ihanetle… Ama bazı zamanlar vardır ki, bir milletin kaderi hem kanla hem de kelimeyle değişir. İşte Karaman Bey ve ardından oğlu Şemseddin I. Mehmet (Karamanoğlu Mehmet Bey) etrafında şekillenen mücadele tam olarak budur. Bugün birçok kişi Karamanoğullarını yalnızca Anadolu’daki bir Türkmen beyliği sanır. Oysa mesele bundan çok daha büyüktür. Çünkü bu hareket yalnız bir toprak savaşı değil; ihanetle yüzleşen bir milletin yeniden ayağa kalkma hikâyesidir. Gölhisar seferi bunun dönüm noktasıdır. Selçuk Sultanı’nın çağrısıyla sefere çıkan Karaman Bey, yalnız kendi obasını değil, bütün Anadolu Türk-İslam yurdunu savunmak için yürümüştü. Antalya taraflarından gelen baskınlar durmuş, kâfir kuvvetleri darmadağın edilmiş, kaleler fethedilmişti. Zafer kazanılmıştı. Fakat tarih bize şunu da öğretir: Bazen en büyük yara düşmandan değil, dost görünenlerden gelir. Karaman Bey’in hikâyesi işte burada değişti. Kılıçla yenemeyenler, zehire sarıldı. Bir cihan savaşçısının, bir Türk beyinin, bir İslam gazisinin sofraya konulan zehirle susturulması yalnız bir ölüm değildir. Bu olay, Anadolu’daki siyasi ihtirasın, korkunun ve iktidar hırsının karanlık yüzüdür. Ama hesap edemedikleri bir şey vardı: Karaman Bey ölürken ardında korkaklar değil, evlatlar bıraktı. Bulgar dağlarında yetişen genç Şemseddin I. Mehmet (Karamanoğlu Mehmet Bey) yalnız bir şehzade değildi. O; intikamla yoğrulmuş bir irade, ilimle yetişmiş bir devlet aklıydı. Arız Hakim’in yanında geçen yıllar onu yalnız savaşçı değil, fikir sahibi bir lider yaptı. Sonra gün geldi… Konya önlerine yürüdü. Surlar yıkıldı. Ordular dağıldı. Ve Anadolu’da yeni bir ses yükseldi. O ses Türkçeydi. Bugün hâlâ hafızalara kazınan o tarihi ferman yalnız bir dil kararı değildir. Bir milletin benliğine sahip çıkışıdır: “Şimden gerü divanda, dergahta, bargâhta, mecliste ve meydanda Türkçeden gayrı dil kullanılmaya…” İşte bu yüzden Karamanoğulları meselesi yalnızca bir beylik tarihi değildir. Bu mesele; kimlik meselesidir. Dil meselesidir. Sadakat ve ihanet meselesidir. Bugün Anadolu’da Türkçe konuşuyorsak, bunu yalnız kılıca değil; dili devlet yapan iradeye de borçluyuz. Ve belki de asıl soru şudur: Biz bugün, uğruna devlet kurulan o dile ne kadar sahip çıkıyoruz?