DEVLETİN GÜLEN YÜZÜ!

O kadar hasret kalmışız ki. Adeta yok sanmışız. Hatta sürekli buyurgan bilmişiz. Ve de somurtkan. Daha da fazlası kibirli. Küçümseyen bir eda sahibi. Sözü giden Vali beye getirmek istiyorum. Hiç yüz yüze gelmedik. Selamlaşmak nasip olmadı. Sosyal medyada gördüm. Ve de dinledim. Kâh köylülerle beraber. Kâh esnafa hâl hatır sorarken. Ama her zaman mütebessim. Sıcakkanlı. Bizden davranan biriydi. Öyle olmak da gerekirdi normalde. Çünkü o bizim velimizdi. Her daim emrine amadeydik. Öyle değil mi? Uğurlanmasını izledim. Ve orda gördüm: Güler yüze hasretliğimizi. Orada gördüm; Bir adım gelene, yüz adım varışımızı. Orada gördüm; Yürüyerek gelene; koşarak varan halkımı. Orada gördüm bizi; Adam yerine koyanı; Paşa makamına lâyık gördüğümüzü. İnşallah bu bir öncü âdet olur. Yeni mülki Amirimize; buradan hoş Âmediler olsun demek istiyorum. Bilmiyorum bu kaçıncı Valimiz. Ama ilk defa Karamanımı bu kadar kadirşinas gördüm. Mahkeme kadıya mülk değil denmiştir. Hangi makam, kime ebedî kalmış ki. Önemli olan makam altından gidince insanların selamına mazhar olabilmek. Birde ardından, Ahhhhhh çektirmek var. Birde Ohhhh çektirmek var. İşte bu iş, yalnızca bir harf farkı değildir. Adeta bir kitap hacmine sığmayacak anlam yatmaktadır altında. Velhasıl dünya böyle bir yer. Ve kanaatimce; Asaletinde çok ama çok önemi var demek istiyorum. Atalarımız kurt yavrusu kurt olur der. Kangal asaletiyle kangaldır. Tazıyı çulluda bilirler, çulsuz da. Kavak ağacından baltaya sap olmazmış. Hâl bilmezin kapısına uğrama denir. Daha neler neler var ata nasihatlerinden. Ama benim vaktim yok. Sizin de zamanınız çok kıymetli biliyorum. Ardahan'a gitmek için yoldaş lazım diyen olursa; Burada bir kişinin olduğunu biliniz. Hemen hemen Türkiye’min tamamını gördüm. Bir Ardahan birde Malazgirt kalesini görmedim. İnşallah bir gün görürüz. Kalın sağlıcakla.