BAYRAM BİTTİ, KARAMAN KALDI
Bayram geçti... Gurbettekiler valizlerini topladı, otobüsler doldu, arabalar yollara düştü. Daha dün çocuk sesleriyle şenlenen sokaklar bugün biraz mahzun. Ama Karaman'da bayramın ardından kalan şey sadece sessizlik değil; insanın yüreğine işleyen bir özlem. Çünkü Karaman başka bir memlekettir. Büyük şehirlerde insanlar yıllarca yan yana yaşar da birbirini tanımaz. Aynı apartmanda oturur, aynı asansöre biner ama bir selamı bile çok görür. Karaman'da ise sokaktan geçenin kim olduğunu bilirsin. Hastan varsa soran olur, cenazen varsa koşan olur, sevincin varsa paylaşan olur. Bayramda bunu yine gördük. Yıl boyunca Türkiye'nin dört bir yanına dağılmış Karamanlılar, bayramla birlikte yeniden memleketlerinin yolunu tuttu. Kimi anne ocağının hasretiyle geldi, kimi baba duası almak için... Kimi çocukluğunun geçtiği sokağı görmek, kimi eski dostlarla iki çift laf etmek için... Bayram sabahı camiden çıkanların birbirine sarılışı vardı. Kapı önlerinde kurulan sohbetler vardı. Çayın demli, muhabbetin koyu olduğu saatler vardı. İşte bunlar büyük şehirlerin kalabalığında kaybolan ama Karaman'ın hâlâ koruduğu güzelliklerdi. Karaman'ın en büyük serveti ne binaları, ne Aktekke Meydanı, ne İsmetpaşa Caddesi, ne yollarıdır. Karaman'ın serveti insanıdır. Burada hâlâ komşu komşunun kapısını çalar. Hâlâ yaşlıların eli öpülür. Hâlâ bir sofraya buyur edilmek için davetiye gerekmez. Hâlâ "Bir çay içmeden gitme" sözü gönülden söylenir. Şimdi bayram bitti. Ama gidenlerin aklında yine aynı şey kaldı... Ananın yaptığı yemek... Babanın ettiği dua... Mahallenin eski sesleri... Çocukluğun geçtiği sokaklar... Ve insanın içini ısıtan o samimiyet... Belki büyük şehirlerin ışıkları daha parlaktır. Belki caddeleri daha kalabalıktır. Ama hiçbir ışık, memleket özlemini aydınlatamaz. Hiçbir kalabalık, insanın kendini ait hissettiği bir sokağın yerini tutamaz. Çünkü bazı şehirlerde sadece yaşarsın. Karaman'da ise hatıralarınla birlikte yaşarsın. Bayram geçti... Misafirler gitti... Sofralar toplandı... Ama geriye yine aynı şey kaldı: Bir şehri şehir yapanın taş, beton ve kalabalık olmadığını hatırlatan güzel insanlar... İşte o yüzden bayram bitti. Ama Karaman kaldı.