70’Lİ YILLARIN ÖĞRENCİLERİ- KARAMAN

İnsan ömrümün her dönemi güzeldir. Çünkü insana bahşedilen hayat güzeldir… Bir çabamı paylaşıyorum: Kimisi “sağcı” idi, kimisi “solcu”, Yetmişli yıllarda öğrenciydiler, İdeal uğrunda tavizsiz yolcu, Hiç göz kırpmaksızın canlar verdiler. Hepsi masumiyet numuneleri, Yetmişli yılların liselileri, Efendi, edepli, “insan” halleri, Hem çok sevildiler, hem çok sevdiler. Yollar toprak, taşlı, tozlu ve dardı, Araba pek yoktu motorlar vardı, Mobylet’le Java her yeri sardı, Aşkları peşinde öyle gezdiler. Kavaklı yol kısa, derede sazlık, Üç sinema vardı, birisi yazlık, Hafta sonu gençler yapıp hazırlık Sinema yolunda yar gözlediler. Birbirlerine hep gardaş dediler, Bazen de “ülküdaş”, “yoldaş” dediler, Duygular paylaşıp “sırdaş” dediler, Kendilerine de çok güvendiler. Gizlice sevenler düştüler gama, Kavgalar ederek girdiler dama, Kimisi açıldı söyledi ama Hepsi de kadere boyun eğdiler. Efkârı dağıtan gitardı, sazdı, Bazısı ağaca isimler kazdı, Kimi de cevapsız mektuplar yazdı, Gerçek sevdalardan örnek verdiler. Yetmişli yılların düzgün gençleri, Zamanın içinden hızla aktılar, Bugünün dede ve annaneleri, Geride saygın bir iz bıraktılar.